17/01. Volop examenperiode maar, gepermitteerd een rustmoment toelaten. De première van ‘de geruchten’. Mijn favoriete theatergezelschap, olympique dramatique, waagt zich aan een clausiaans boek én een regisseur. De verwachtingen waren hoog, zo dacht ook heel de zaal, bekleed met bekende gezichten, er over. Het waren er elf om precies te zijn volgens Jill en mijn peilingen tijdens de pauze. Decleir en Claus als de kers op de rijke taart, beide omringd door (jonge) schone deernen, de sloebers.
Balkonzicht. Jammer though het had wel iets. Flits van een reeds bestoft ferrero rocher reclamespotje. Nu ik mijn lenzen in had kon ik al bij al goed zien, in tegenstelling tot mijn eerste operavoorstelling.
Alegem, René Catrijsse, deserteur uit een koloniale oorlog. Sinds zijn terugkomst is het dorp niet meer de veilige en serene thuishaven voor menig modale burger. Op café de typische onwetende haast homeopathische kwakzalverij van de buurtbewoners aangedikt met de nodige erotiek en seksualiteit. Driften en instincten overgoten met intriges en mysterie. Er werden sterke figuren neergepoot, op het irritante tikje van de plaatselijke dorpspastoor na, geen ergernis.
Het podium werd op originele wijze volledig benut. Een ongewoon spiegeleffect en de nodige hulpmiddelen om toch te weten wie allemaal een dubbele rol had, gaven direct een sfeer van professionaliteit. Eenvoudige middelen om complexiteit toe te lichten. Toch, ik had graag het boek op voorhand gelezen. Er blijft nog steeds één man een raadsel voor me.
Ik was meegesleept. Ik was verrast. Ik was tevreden en dit tijdens een periode van eentonigheid.
Olympique Dramatique, ik blijf fan.
J.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten