De wereld is te groots voor mij. Weet je wat, ik probeer nog grootser te zijn. Conclusie: een titelende buik. Zoveel te doen, te zeggen, te voelen… af en toe wordt het ook even te veel. Dan begint mijn buik te tintelen en wordt heel mijn lijf stilgelegd. Een tintelend protest, het kon erger. Vandaag zit ik er even mee, beetje ongepast, zoals altijd. Ik denk aan alles wat ik wil en zal en moet doen en tegelijk probeer ik mijn concentratie te bundelen, te focussen… maar ze is nu eenmaal verstrooid, gefragmenteerd. Een diaprojectie van duizenden verschillende gebeurtenissen waar July doorheen dwarrelt. Vermoeiend om bij te houden, zeker om doorleefd te blijven. We doen ons best bijgestaan met bakjes koffie, zoete dromen, boeiende teksten, duizenden ideeën, muziek en een tintelende buik.
Een weekend zoals deze, niet elke week, bedankt. Ik moet leven naar mijn grootte, één meter drieënzestig (en dat is blijkbaar al heel veel)
July.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Ah, al een beetje nerveus aan het worden voor komende bestuursverkiezingen. :p
Weet je wat, bij mij vant zelfste! Net als jij, ben ik een groentje in het vak. Weet ik totaal niet, waaraan me te verwachten.
Maar het zal leerrijk zijn! Succes en tot zaterdag!
Bart Wolput
Een reactie posten