Maandagavond, dertig juli. De trein nadert het perron van Oostende. Voor het imposante gebouw van de NMBS staat Café Koer, feesttent van dienst. Waar je ook komt dezer dagen, de geel- zwarte plakkaten zal je niet kunnen ontlopen. Oostende stad en theater aan zee. Twee weken schuimende woorden in ieders oren.
De zon verwarmt de dijk en houdt de terrassen dik bezaaid. We wandelen richting ’t Zeezotje, jeugdig terras met zicht op een druk bezocht pleintje en op zee. We hebben geluk, buiten is er nog plek, een welkomstgeschenk. Rondom ons lijkt iedereen, bekleedt met een vale glans van vakantiegevoel, druk in de weer. Her en der duikt er een BV op. Een zomers slaatje om erin te komen en Bonanza toch niet te zwaar te lijf gaan. Ondertussen Stijn Meurissen gespot.
Eenvoud siert de mens. Eenvoud zorgt ervoor dat de geest niet te snel afwijkt van de essentie. Eenvoudig is ook de set van Bonanza. Een hangende maquette, vijf televisieschermen en enkele spots vullen het podium. Het leven van zeven einzelgängers. De absurditeit van het eenzame bestaan. De schreeuw naar macht. De gulzigheid leidt tot verval. Een documentaire die tot nadenken zet. Gelach en gepeins.
Luc Devos sluit deze avond af in Cafe Koer. Geen bisnummer. Het publiek schreeuwde thans naar zijn (toen althans) overgeprezen stem.
Dinsdagochtend. Ontbijt op de dijk: koffie in de ene hand, boterkoek in de andere. (Ik vraag me trouwens nog steeds af wat het verschil tussen croissant en boterkoek is, op de vorm na.) Kampus Kwadraat stond ons reeds toe te zingen in Fort Napoleon -we hadden misschien toch best een tram vroeger genomen, of niet vertrouwd op mijn oriëntatiegevoel. Oostendse folk gebracht door de jonge garde. Tussendoor een brokje humor en achteraf trotse ouders en vrienden. We zullen er nog van horen. Niet beklijvend, wel entertainment.
Dinsdagmiddag, de veerpont brengt ons terug naar de stadskern. The place to be. Wat volgt is Vergeten vrouwen. De kwellingen van de vrouw? Mannen en opgelegde rolmodellen. Vlot geschreven maar geen aha erlebnis.
16h00: ijsjestijd met straattheater. De zon nog steeds het sleeptouw trekkend. Genietend van dat bolletje straciatelli die nergens zo goed smaakt als aan zee, zorgt een frêle jongeman voor jolijt op het Wapenplein. Kast’art. De klassieke trucjes tovert hij te voorschijn en vooral de jongsten onder ons (en ook de oudsten) staan hem vol bewondering aan te staren. Je kan hem steeds boeken voor feestjes, meldde hij nog snel op’t einde.
Dinsdagavond, déjà vu. Lena en Willem in de loods van de NMBS. Zowel zij als ik (en Gilda de Bal, dat blijft me bij)hebben elkaar in 2002 getroffen in dezelfde hoedanigheid maar op een andere locatie (toen nog in het oude Postgebouw). Ik herinnerde me nog enkele delen als was het gisteren. Ook nu vind ik het een schitterend stuk. Beide theatericonen hebben me niet in de steek gelaten op deze korte glimp van TAZ.
Dinsdagavond. Wim Opbrouck kondigt met plezier de afsluiter van deze avond aan. Monza. Halverwege het festival staan de twee pilaren van TAZ#2007 op Café Koer terecht content te wezen. Hier wordt cultuur voorgeschoteld op een bedje van zon, zee en zeemzoete woorden. De kloof tussen Kunst en Jan modaal wordt gedicht. De sfeer blijft hoogstaand maar wordt op tijd en stond doorprikt door de sappige dialectische klanken. Je moet best wel zoeken en openstaan voor vernieuwing, maar er zijn zeker pareltjes te ontdekken in deze massagebeurtenissen. Nieuw en jong talent krijgt dankzij deze festivals podium en publiek. De zomer als ontdekkingsreis.
Woensdagochtend, terug naar (de Zomer van) Antwerpen.
België, een culturele trekpleister voor jong en oud. TAZ, mission completed.
De zon verwarmt de dijk en houdt de terrassen dik bezaaid. We wandelen richting ’t Zeezotje, jeugdig terras met zicht op een druk bezocht pleintje en op zee. We hebben geluk, buiten is er nog plek, een welkomstgeschenk. Rondom ons lijkt iedereen, bekleedt met een vale glans van vakantiegevoel, druk in de weer. Her en der duikt er een BV op. Een zomers slaatje om erin te komen en Bonanza toch niet te zwaar te lijf gaan. Ondertussen Stijn Meurissen gespot.
Eenvoud siert de mens. Eenvoud zorgt ervoor dat de geest niet te snel afwijkt van de essentie. Eenvoudig is ook de set van Bonanza. Een hangende maquette, vijf televisieschermen en enkele spots vullen het podium. Het leven van zeven einzelgängers. De absurditeit van het eenzame bestaan. De schreeuw naar macht. De gulzigheid leidt tot verval. Een documentaire die tot nadenken zet. Gelach en gepeins.
Luc Devos sluit deze avond af in Cafe Koer. Geen bisnummer. Het publiek schreeuwde thans naar zijn (toen althans) overgeprezen stem.
Dinsdagochtend. Ontbijt op de dijk: koffie in de ene hand, boterkoek in de andere. (Ik vraag me trouwens nog steeds af wat het verschil tussen croissant en boterkoek is, op de vorm na.) Kampus Kwadraat stond ons reeds toe te zingen in Fort Napoleon -we hadden misschien toch best een tram vroeger genomen, of niet vertrouwd op mijn oriëntatiegevoel. Oostendse folk gebracht door de jonge garde. Tussendoor een brokje humor en achteraf trotse ouders en vrienden. We zullen er nog van horen. Niet beklijvend, wel entertainment.
Dinsdagmiddag, de veerpont brengt ons terug naar de stadskern. The place to be. Wat volgt is Vergeten vrouwen. De kwellingen van de vrouw? Mannen en opgelegde rolmodellen. Vlot geschreven maar geen aha erlebnis.
16h00: ijsjestijd met straattheater. De zon nog steeds het sleeptouw trekkend. Genietend van dat bolletje straciatelli die nergens zo goed smaakt als aan zee, zorgt een frêle jongeman voor jolijt op het Wapenplein. Kast’art. De klassieke trucjes tovert hij te voorschijn en vooral de jongsten onder ons (en ook de oudsten) staan hem vol bewondering aan te staren. Je kan hem steeds boeken voor feestjes, meldde hij nog snel op’t einde.
Dinsdagavond, déjà vu. Lena en Willem in de loods van de NMBS. Zowel zij als ik (en Gilda de Bal, dat blijft me bij)hebben elkaar in 2002 getroffen in dezelfde hoedanigheid maar op een andere locatie (toen nog in het oude Postgebouw). Ik herinnerde me nog enkele delen als was het gisteren. Ook nu vind ik het een schitterend stuk. Beide theatericonen hebben me niet in de steek gelaten op deze korte glimp van TAZ.
Dinsdagavond. Wim Opbrouck kondigt met plezier de afsluiter van deze avond aan. Monza. Halverwege het festival staan de twee pilaren van TAZ#2007 op Café Koer terecht content te wezen. Hier wordt cultuur voorgeschoteld op een bedje van zon, zee en zeemzoete woorden. De kloof tussen Kunst en Jan modaal wordt gedicht. De sfeer blijft hoogstaand maar wordt op tijd en stond doorprikt door de sappige dialectische klanken. Je moet best wel zoeken en openstaan voor vernieuwing, maar er zijn zeker pareltjes te ontdekken in deze massagebeurtenissen. Nieuw en jong talent krijgt dankzij deze festivals podium en publiek. De zomer als ontdekkingsreis.
Woensdagochtend, terug naar (de Zomer van) Antwerpen.
België, een culturele trekpleister voor jong en oud. TAZ, mission completed.
July.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten