Kodac

Ik die een bloedhekel heb aan vliegen, bijgevolg ook steeds de handleiding nauwkeurig nalees en check of er wel een reddingsvest onder mijn stoel ligt, ben vrijwillig naar Zaventem gereden deze ochtend. Het zag er naar uit dat het zeer vroeg zou worden, maar op ’t nippertje zijn deze helse plannen gewijzigd. Bijgevolg hebben we een van de grootste Airbussen, of was het een Boeing, vanuit de auto zien voorbijvliegen. (of kwam het door mijn afspreektalent?)
Grappig hoeveel mensen ’s ochtends vroeg aan de landingsbaan gefascineerd met hun telelens de lucht en al haar toebehoren zitten te bewonderen.
Een van de vele toeschouwers was een opa en een kleinzoon. Echt een schattig jongetje, krullend haar en oh zo in de wolken van wat hij allemaal boven zijn kleine kopje zag voorbijvliegen! “Kijk opa, kijk.” Het ukje ziet zijn toekomst voorbijvliegen en zwaait ernaar. Geweldig.
Ward heeft me, zoals een toekomstig piloot betaamt, wijselijk het verschil uitgelegd tussen een Airbus en een Boeing. Een Boeing heeft een veel scherpere neus dan een Airbus. De tornado’s en de vlaggetjes toonde hij me ook altijd, op foto. (ik zag ze nooit toen ze voorbijvlogen)
Vliegtuigen spotten vind ik eigenlijk nog wel fijn. July de fotografe met de veel te professionele kodac rond de hals in ’t gras naast de ladingsbaan, het had wel iets. Stel als het me zou lukken om journaliste te worden en stel dat ik ook nog eigen beelden zou kunnen maken, dan zou ik zo tevreden zijn over wat ik allemaal kan, later als ik groot ben. Ik droomde even weg zoals dat jongetje voor mij op de schouders van zijn opa.


July.