Ik zou graag willen geloven dat ieder mens vrij is. Dat ieder voor zich kan kiezen en kan gaan voor deze (weloverdachte) keuze. Net zoals ik wil geloven dat wij samen kunnen zorgen voor meer gelijkheid en solidariteit in de wereld tout court. Maar ik heb vaak moeite dit geloof van onafhankelijkheid vast te houden. Het determinisme en de sociale omgeving nemen als het ware je volledige autonomie af. Ik word, als individu door mijn omgeving gestuurd. Niet dat deze sturing niet aanleunt bij hoe ik mezelf zie evolueren, al worden bepaalde accenten overbelicht en anderen verlaten. Het is best moeilijk om telkens als de rest je leidt, op de rem te gaan staan. Misschien wordt mijn vrijheid beperkt door mijn angst om “niet geliefd meer te zijn” door de mensen waarvoor ik enorm veel respect heb? Al is geliefd zijn een te zwaarwichtig woord voor wat ik eigenlijk wil aangeven. Ik kan niet ontkennen dat mensen die je eigenlijk wel aardig vindt en bewondert om hoe ze zijn, liever niet tegen de schenen stampt. Al is een eigen overtuiging en persoonlijkheid belangrijker en moet ze daarboven kunnen staan. Dat is ook zo. Maar ook al blijkt zelfs in wezen de ideologie dezelfde, strategieën zijn vak verschillend.
Ik heb een hekel aan populisme maar wil tegelijk mobiliseren. De verleiding is vaak groot te verglijden. Een kleine duw kan dan de druppel zijn… al wil en ga ik me daar stevig tegen verzetten. Hopen dat de verontwaardiging en afkeer niet het gevolg zal worden. Het is moeilijk om als niet populist daadwerkelijk een kentering te verwezenlijken. Een paradox die jammer genoeg niet door een tegenparadox kan worden weggeholpen?
De huidige particratie waarin het volk te weinig wordt gemobiliseerd lijkt me hier een grote oorzaak van. Postjes en connecties wegen vaak te zwaar door, om niet te zeggen alleen. Wie gaat volkomen ethisch het roer durven omgooien, is het überhaupt mogelijk om met zulk een methode er te geraken? De jeugd, de jongeren, de toekomst van morgen, de revolutionairen worden vaak verscheurd tussen autonoom engagement enerzijds en steun en toegang tot ‘de politieke grote mensen wereld’ anderzijds. Misschien moeten we ons afvragen of zulke dubbelmandaten wel wenselijk zijn. Is het gezond om ingrediënten van een jongerendenktank te vermengen met de daaruit voortvloeiende partij? De geloofwaardigheid daalt in ieder geval bij de achterban. Maar als je als jongere hoopt te geloven dat jij daadwerkelijk de partijlijnen zal kunnen aanpassen, dat je de wereld ‘beter’ gaat maken, wat doe je dan het best? Stoppen me megalomane gedachten te hebben of doorgaan? Ik kies momenteel voor het tweede, al wringt het schoentje af en toe en hoop ik elke ochtend op te staan met een gerust geweten. Als dat niet meer is, stop ik ermee. Ik wil geen tegengestelde worden van wat ik claim als een van de hoogste waarde in een mens. Ik haat de zelfverloochening en blijf voorvechtster van een zuivere maatschappij.
July.
1 opmerking:
Lieve July,
Dat je politieke partijlijnen kan veranderen is niet zozeer een megalomane gedachte, want wat betekent uiteindelijk een verandering van enkele partijlijnen in het licht der eeuwigheid, maar vooral een naïeve gedachte. Niet dat ik iets tegen naïeve gedachten heb, maar naïviteit in combinatie met politiek lijkt me niet zo gezond, beetje zonde van de tijd.
En dan wil je liefst nog opstaan met een gerust geweten. Kan ik heel misschien nog inkomen. Maar laat me je vooral één ding zeggen: er is maar één onvergeeflijk iets, en dat is de verspilling van talent. En dat is GEEN moreel standpunt. Moraal is niets meer dan een soepele en handige constructie van de maatschappij om bepaalde dingen te verantwoorden, maar die leg ik toch graag naast me neer aangezien ik me niet zo graag laat beperken door die maatschappij. Doch één ding is los van al die moraal onvergeeflijk, en dat is zoals gezegd de verspilling van talent. Als je in de hel en hemel die het leven is al niet meer je talent ten volle gebruikt ben je weinig meer dan een iets meer of minder gesofistikeerd dier. Geen mens.
En mijn beste, jij verspilt je talent aan politiek, en dat is toch zo spijtig met jouw mogelijkheden. Leg je aandacht toch volledig op de kunst, op het schrijven, op de wereld MOOIER maken, niet BETER, want dat is toch irrelevant. En als je dan toch per se in morele categorieën wilt blijven redeneren: maak hem beter door hem mooier (=kunstiger) te maken... Politiek is iets voor mensen zonder talent, een tegenvoorbeeld is haast niet te vinden.
En dan ten slotte een zuivere maatschappij ? Zou nogal saai zijn, niet ? Laat je trouwens niet verblinden door de maatschappij, die maatschappij blijft altijd maar doortikken, of jij er nu bent of niet. Focus op zelfontplooiing, maatschappij-ontplooiing is tijdverspilling. Wees naïef in alles, maar niet in politiek...
Een reactie posten