PRAHA of hoe de ene kaart de andere niet is

Ik moet opletten dat deze blog niet gaat verglijden naar die typische blogpraatjes. Je kent dat wel, elk detail uit je leven vertellen aan heel cyberspace en dan vrienden tegen komen en eigenlijk niks niet meer te vertellen hebben, alles is toch al uitgeschreven. Of toch tenminste de spannende vakantiekiekjes zijn in geuren en kleuren (en foto’s) in barokke stijl neergepend. Ik moet bekennen, momenteel schrijf ik nog veel te graag op mijn blogje. Ik ga me dan waarschijnlijk in deze beginperiode vergrijpen aan een overflow van bloginformatie. Binnen afzienbare periode zal ik me er dan over beklagen dat ik al die spannende details al heb verteld en dat ik ook dat genante trekje heb ontbloot… maar dat is dus voor later. Ik begin met mijn eerste buitenlands vakantiebericht.
Bestemming: Praag
Reisgezel: DRM (Daniel Robert Mayerson, 19, mannelijk, OCD- binnenpretje)
Weer: regenachtig
Meegenomen kledij: shorten, teva’s en KW.
Conclusie: lichte permanente staat van onderkoeling en zeer tevreden dat de Praagse cafés niet al te duur zijn
Vervoer: Eurolines
Vertrek- en aankomsttijden: 06h30 Praag (zondag) aankomst en 13h00 (woensdag) aankomst Antwerpen (22h00 dinsdagavond vertrekken) Realiteit: drie kwartier te vroeg in Praag en drie kwartier te laat in Antwerpen (was het maar andersom)
Gevolg van deze realiteit: de eerste dag om half negen gaan slapen. Vrij gênant maar hoogstnoodzakelijk na een busrit en een dag die om kwart voor zes start en eindigt in een parcours van minimum tweeënveertig kilometer.
Nog “te weten weetjes”: twee fototoestellen mee, in totaal twaalf foto’s getrokken met Daniels apparaat (waarvan acht de laatste dag en zeven daarvan onder druk van mezelf) en twee met de mijne (Daniel slapende in de terugreis: gecensureerd)

Ik zou kunnen beginnen om onze drie volle dagen (zeker de eerste die nogal nachtelijk begon) uitgebreid uit de doeken te doen. Een mogelijkheid zou dan kunnen zijn dat het toerisme in Praag aanzienlijk zal slinken tengevolge van een ondervertegenwoordiging van het Belgisch toeristisch potentieel (omdat alles al is verteld uiteraard). Dit zou tot een werkloosheidstekort in de toeristische sector kunnen leiden, tot het verval van de Tsjechische worsten, een mogelijke devaluatie van de Tsjechische Kroon en misschien wel tot een of andere crisis die ik om halfeen ’s nachts niet meteen kan duiden. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel zegt me Praag hiervan te weerhouden. Ik ga het dan ook houden bij de (enkele) headlines van deze citytrip.

Vrouwen kunnen naar het schijnt geen kaart lezen. Wel ik heb ontdek dat dit cliché slechts geldt bij enkele kaarten waaronder die van de reisuitgave Capitool. Het kaartje dat we van onze vriendelijke herbergiers kregen was daarentegen zeer duidelijk! De eerste dag waagde ik me nog aan de Capitoolversie. Het gevolg was een twee uur durend ommetje. Toen ik in de verte opnieuw het Nationaal Museum op het Wenecslausplein zag, hoopte ik dat ik Daniel met een of ander trucje kon weerhouden om zijn hoofd niet om te draaien. Helaas. Ook de verdachte tuinen waar we eigenlijk naar op weg waren hebben we nooit gezien. Wel een heleboel andere dingen die we (al een geluk en hoe kan het ook anders op onze eerste dag in Praag) nog niet gezien hadden.

Vrouwen zijn punctueel, maar sommige mannen blijkbaar nog meer. OCD Daniel? “Nee July gewoon de gouden Drievuldigheid: gsm, sleutels en portefeuille.” Grappig hoe ik hem, slecht als ik ben, plots kon doen panikeren vijftig meter nadat hij nog zijn pavloviaanse controle had gedaan.

Mozart en Dvorak (met~ op de r) hadden beide een woonst in Praag. Mozart werd maar iets in de dertig en Dvorak (met ~ op de r) enkele jaren later iets in de zestig.

Absint is populair in Praag. Daniel dronk het toch verdacht traag op en begon telkens over 'vuur inademen'. De volgende ochtend had hij plots last van steken… Praag is wel duur als het op Absint aankomt. Althans als je in het winkeltje naast de U Fleku (Praagse brouwerij) je 4 centilitertje koopt, zoals wij. Vanaf toen (eind eerste dag) rekende we telkens om naar een flesjes absint. Zo ontdekten we dat Tsjechisch uit eten (knoedels en varkensvlees) met fooi goedkoper is. Dat een bezoek aan de synagogen duurder was (jammer genoeg) en dat je er veel Pilsners en ontelbaar veel koffiekoeken van kan kopen. We hebben ons dik in ’t zak laten zetten.
Tsjechië is een plek waar de mensen niet vanuit de hoogte doen. Waar de sfeer op straat (tussen de worstkraampjes door) gemoedelijk is en waar het leven voor een Belg goedkoper is. Niet fancy wel cultureel en politiek beladen. Het aantal vermeldingen naar dé grondleggers van Praag wordt dan ook voldoende herhaald.
Het nationalisme heeft Tsjechië cultureel geboosted: Statentheater, Theater Museum, Nationaal Museum en de nodige boegbeelden die overliepen van lovende commentaar over Praag (dankjewel Mozart) Het Nationaal Museum is wel erg consequent. Zo vertikt het vertalingen aan te brengen. En geloof me, die duizenden steentjes en miljoenen botjes kunnen een vertaling en een woordje uitleg gebruiken.
De Tsjechische president verzet zich tegen het onveiligheidsgevoel en zetelt in het hartje van de meest toeristische kant van Praag. De wacht aan de Praagse burcht en de astronomische klok zijn echte afknappers. Daniel houdt van Slavische meisjes (maar nog meer van zijn Babs) en July houdt niet zo van Slavische jongens.

Oh ja, vrouwelijke intuïtie in een vreemde stad komt op de derde dag, de mannelijke blijft uit.

July.