Net terug van een onvergetelijke week Oostende 11. Voor de tweede keer op rij heb ik me een week als “leidster July” (simpelweg leidster want de naam bleef voor onduidelijkheden zorgen) gewaand. Het weer was subliem, de kinderen waren geweldig en vaak zeer vertederend en de sfeer binnen de moniploeg was af! Ik stond dit jaar voor de ‘zware taak’ om groep 4, de oudste kinderen (tussen 11-13 jaar) een week te amuseren. Vorig jaar had ik groep 1 (de allerjongsten, tussen 6-7 jaar) onder mijn hoede. Ik geef toe, ik begon dit avontuur met de poepers. Mensen die me kennen weten dat mijn fysieke gestalte niet in staat is om te concurreren met beren van venten en meisjes. Groep 1 kon ik net aan… dus ik dacht, July die gaan je daar stuk voor stuk afdrogen. Niet het minste daarvan is uitgekomen. Ik kon ze waarachtig genoeg perfect aan. Al was het op een andere manier. July was de grappige en de zachtste van de vier leiders. Sofie was de rechtvaardige maar strengere tante, Arne de wazige nar en Ine de liefste van ons allen. Kortom we waren een complementair team. Zelden had ik behoefte aan een time out, op die enkele keer in het park van Oostende na (maar wie ook niet?)
Deze week aan zee zal ik, net zoals vorig jaar, blijven herinneren en er met trots en plezier over vertellen. Vrijwilligers zijn nog steeds een schaarste. Thans deze kinderen zijn het waard. Een week aan zee, ravotten en hun hart uitstorten een knuffel en een kampvuur. Voor hen een betekent het een week vakantie, alle sleur en zorgen loslaten. Een week verdiend kind zijn. Als moni ervaar je- al is het soms enorm zwaar, fysiek en mentaal- een enorme voldoening. Met een krop in de keel en een machteloos gevoel stuur je hen dan ook op het eind van de week terug naar huis… maar toch, deze week was voor hen en voor mezelf de moeite waard. Geen lange termijn effecten maar hopelijk wel mooie herinneringen en een opwaardering van hun eigen ikje. Want deze kinderen zijn echt wel de moeite waard. Ook ikzelf zal het kamp enorm missen. Een aantal gelijke zielen vinden is enorm veel waard. Om halfvier ’s nachts op ’t strand met le, sorry Arne la, guitar je uitleven. Stickeren, watergevechten, sociaal ethische discussies, pappenheimeren en zoveel meer… ik heb er van genoten en kijk uit naar de geweldige naweeën. De ellenlange mails, de terugkomdag en het langverwachte cd-rommetje met dé vakantiekiekjes. (July samen met Amel zeeziek op de zeilboot, met Ine verkleed als Nedznick, bevallende van Nicnacjes… )
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten